PRZENIKANIE - autoportret 60x60cm

Na pierwszy rzut oka obraz urzeka surowością i spokojem. Artystka przedstawia siebie w sposób syntetyczny, niemal ascetyczny, zarysowana delikatną, czarną linią sylwetka kobiety wtapia się w tło o barwie rozbielonej szarości i beżu. Ta neutralna przestrzeń wokół niej przypomina stan zawieszenia, ciszę przed burzą myśli, czystą kartkę gotową na przyjęcie emocji.

Artystka nie skupia się na detalach swojej fizyczności, jej tożsamością jest tu sam akt kreacji.

Kluczem do interpretacji tego autoportretu jest zatarcie granicy pomiędzy tym, co wewnętrzne (umysł artystki), a tym, co zewnętrzne (powstający obraz). Widzimy tu fascynujący proces dwukierunkowego przepływu energii:

• -Od artystki do dzieła: Kobieta trzyma w dłoni wałek malarski, zostawiając na płótnie zdecydowany, gęsty ślad czarnej farby. To symbol materializacji myśli. Moment, w którym intymne doświadczenia, wspomnienia i inspiracje zyskują fizyczną formę. Druga ręka, uniesiona w powietrzu, niemal dotyka czerni, jakby kontrolowała energię, która właśnie opuszcza jej ciało. Jakby ślad po tym co powstaje wciąż w niej zostawał.
• -Od dzieła do artystki: Najbardziej poruszający jest jednak subtelny, czarny deszcz drobinek i plamek. Nie ograniczają się one do malowanego pasa, one gwałtownie eksplodują w górę, przenikając przez głowę i umysł kobiety. To genialna metafora przenikania właśnie. Dzieło nie jest rzeczą martwą, w ułamku sekundy po narodzeniu zaczyna żyć własnym życiem i natychmiast wraca do swojej autorki. Wpływa na nią, transformuje ją, staje się nowym doświadczeniem, które ją kształtuje.

Kolorystyka obrazu jest chłodna i zdystansowana, zdominowana przez biel, szarość i czerń, co nadaje mu intelektualny charakter. Jednak w sylwetce artystki pojawia się delikatny, błękitny akcent na koszuli. Ten subtelny powiew koloru wnosi do kompozycji element wrażliwości, świeżości i spokoju. Kontrastuje on z absolutną, bezkompromisową czernią farby, sugerując, że proces twórczy wymaga od artystki konfrontacji własnej delikatności z surową siłą wyrazu.

Ten autoportret to intymny wgląd w psychikę twórcy. Pokazuje, że artystka i jej dzieło to naczynia połączone. Malując ten obraz, autorka nie tylko stworzyła materialny obiekt, ale uwieczniła wieczny, zamknięty cykl: artysta stwarza sztukę, a sztuka stwarza artystę. To piękny, uniwersalny zapis samotności w pracowni, która wcale nie jest pusta, jest wypełniona dialogiem między twórcą a materią.